Beaujolais nouveau wraca do łask. Co się zmieniło w winach z Beaujolais

Co roku w trzeci czwartek listopada do sprzedaży trafia beaujolais nouveau, czyli młode wino z tegorocznych zbiorów. Przez dekady miało opinię taniego trunku na jeden wieczór. Brytyjscy importerzy przekonują jednak, że dobre nouveau to dziś pełnoprawny produkt, a cały region zmienił swój wizerunek.
Sława, która zaszkodziła regionowi
Beaujolais leży tuż na południe od Burgundii, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Na północy dominują gleby granitowe, idealne dla czerwonego szczepu gamay, z którego region słynie. Na południu przeważają gleby wapienne, z których powstają rzadziej spotykane białe wina, głównie z chardonnay.
Moda na nouveau, początkowo przeznaczone głównie na lokalny rynek we Francji, przyszła do Wielkiej Brytanii kilka dekad temu. Tanie, sprzedawane masowo wino przylgnęło do całego regionu i przykryło jego różnorodność. Autorzy „The Encyclopedia of Wine” nazwali to „samodzielnie zadanym kataklizmem”. Tymczasem w Beaujolais są wsie o własnych, cenionych apelacjach (tzw. cru), jak Fleurie, Morgon czy Moulin-à-Vent.
Naturalne wino i lekki styl
Przełom zaczął się na początku lat 80., gdy czterech winiarzy, zwanych Gang of Four (najsłynniejszy z nich to Marcel Lapierre), uznało, że z zdrowych winogron można robić poważne, ekspresyjne wina przy minimalnej ingerencji. Dali początek francuskiemu ruchowi win naturalnych. Postawili na macerację półwęglową: całe grona fermentują w atmosferze bogatej w dwutlenek węgla, a wino wychodzi świeże i pachnące. Rupert Taylor z importera Uncharted tłumaczy, że chodzi o przejrzystość i pokazanie cech poszczególnych winnic.
Ten sam styl tłumaczy urok dobrego nouveau. Nie ma ono być złożone ani przeznaczone do leżakowania, ma cieszyć świeżym owocem. Taylor mówi:
„Dobre nouveau to blade, delikatne, niewielkie wina.”
Pasuje to do obecnej mody na lekkie, niskotaninowe czerwone wina, które pije się schłodzone. Także wina z cru znoszą krótkie schłodzenie.
Nowe pokolenie i zmiana klimatu
Taylor założył Uncharted w 2017 roku, bo zauważył nową generację winiarzy kwestionujących stary obraz regionu. Część z nich przestała sprzedawać grona innym i zaczęła sama robić wino. Inni radzą sobie z rosnącymi temperaturami, sadząc winorośl w pomijanych wcześniej, mniej prestiżowych winnicach, w tym położonych wyżej. Po latach lekceważenia zaczynają one zyskiwać na znaczeniu.
Autorka oryginalnego tekstu poleca m.in. młode gamay od Marcela Lapierre’a, Morgon od Juliena Suniera (opisany jako wino z rosnącej gwiazdy regionu) oraz białe Beaujolais-Villages z Château d’Emeringes, które przypomina białą burgundię.
Co z tego dla polskiego czytelnika
Beaujolais to apelacja francuska, więc nie ma przeszkód, by trafiało do Polski. Polecane w oryginale butelki kupisz jednak w brytyjskich sklepach, a ich ceny podano w funtach. U nas warto więc patrzeć na to, co oferują lokalni importerzy i winiarnie. W listopadzie młode beaujolais bywa dostępne w sklepach i restauracjach, ale nie sprawdzaliśmy, które konkretnie etykiety są teraz na polskim rynku.
Z artykułu płyną praktyczne wskazówki:
- Nouveau pij młode – to wino na bieżący sezon, nie do przechowywania.
- Lekko schłódź – dotyczy zarówno nouveau, jak i czerwonych win z cru.
- Szukaj producentów rzemieślniczych – to oni, według Taylora, traktują nouveau jako świętowanie ostatnich zbiorów.
- Nie ograniczaj się do czerwonych – region robi też białe wina z chardonnay.
Jeśli wino z Beaujolais kojarzyło ci się dotąd z przereklamowaną nowością z listopadowych wystaw, może to dobry moment, żeby dać mu drugą szansę.
Źródło: The Guardian – „How beaujolais conquered the snobs”








